Νέο βιβλίο BAKEŞ για Λωζάννη: Επιστημονικό έργο ή προπαγανδιστικό φυλλάδιο;

---

«Lausanne’s Legacy» ή Επιλεκτική Προπαγάνδα; Νέο Φυλλάδιο Εσωτερικής Κατανάλωσης από το BAKEŞ

Σε μια ακόμη συντονισμένη επικοινωνιακή κίνηση προχώρησε η ΠΕΚΕΜ – ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΙΑ ΤΗΣ ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΑΣ ΤΗΣ ΔΥΤΙΚΗΣ ΘΡΑΚΗΣ(BAKEŞ) — που βρίσκεται σε άμεση διασύνδεση με την παράνομα λειτουργούσα και δικαστικά διαλυμένη «Τουρκική Ένωση Ξάνθης» (ΤΕΞ) και τους μηχανισμούς των λοιπών παρακρατικών δομών του προξενικού αναθεωρητισμού— ανακοινώνοντας την 73η έκδοσή της.

Πρόκειται για το αγγλόφωνο βιβλίο του Κερέμ Αμπντουραχίμογλου (νεοεκλογέντος Προέδρου της ΤΕΞ) με τίτλο «Lausanne’s Legacy: Greece and the Persistence of a Conventional Minority Regime», το οποίο επιχειρεί να προβάλλει μια μονομερή, «βασισμένη σε δικαιώματα» (rights-based) οπτική για τη Μουσουλμανική Μειονότητα στη Δυτική Θράκη.

Ωστόσο, η ίδια η φύση της έκδοσης και ο τρόπος διακίνησής της προδίδουν ότι δεν πρόκειται για επιστημονικό έργο, αλλά για ένα ακόμη εργαλείο προπαγάνδας.

Επιστημονικό Έργο ή Φυλλάδιο Κλειστού Κυκλώματος;

Για να μπορεί ένα συγγραφικό ή επιστημονικό πόνημα να θεωρηθεί κτήμα της διεθνούς κοινότητας, των ερευνητών και των αναγνωστών, πρέπει να υποτάσσεται στους κανόνες της ανοιχτής ακαδημαϊκής αγοράς: να διατίθεται ελεύθερα στα βιβλιοπωλεία, να παρουσιάζεται δημόσια και να αποτελεί αντικείμενο ελεύθερου επιστημονικού διαλόγου και κριτικής.

Όταν ένα βιβλίο διακινείται αποκλειστικά εντός ενός κλειστού, στενού και ιδεολογικά καθοδηγούμενου κύκλου εσωτερικής κατανάλωσης, χάνει την επιστημονική του υπόσταση. Μετατρέπεται σε ένα απλό προπαγανδιστικό φυλλάδιο, που σκοπό έχει να ανακυκλώσει και να νομιμοποιήσει τις πάγιες αναθεωρητικές θέσεις των γνωστών κύκλων.

Τα «Λευκά Κενά» του Βιβλίου και η Ιστορική Αλήθεια

Ενώ η μελέτη του Κ. Αμπντουραχίμογλου διατείνεται ότι αναλύει τις «ιστορικές πρακτικές» και τις μειονοτικές πολιτικές με βάση τη Συνθήκη της Λωζάννης, είναι παραπάνω από βέβαιο ότι αποσιωπά πλήρως το πώς η ίδια η Τουρκία εφάρμοσε —ή μάλλον ισοπέδωσε— τη Συνθήκη του 1923.

Αν ο συγγραφέας ενδιαφερόταν για την πραγματική «κληρονομιά» της Λωζάννης, θα όφειλε να συμπεριλάβει ως παραρτήματα τη μαύρη βίβλο των τεκμηριωμένων, συστηματικών και βάναυσων παραβιάσεων των Άρθρων 37–45 της Συνθήκης από το τουρκικό κράτος, οι οποίες οδήγησαν στον πλήρη αφανισμό του Ελληνισμού της Κωνσταντινούπολης, της Ίμβρου και της Τενέδου.

Σχόλιο Συντάκτη

Η επιστημονική εντιμότητα δεν κρύβεται πίσω από ελεγχόμενες διανομές. Αν το BAKEŞ και ο συγγραφέας του επιθυμούν να μιλήσουν για τη Λωζάννη, ας μας απαντήσουν αν περιλαμβάνεται στο βιβλίο τους η πλήρης λίστα των τουρκικών παραβιάσεων που μετέτρεψαν μια ανθούσα ελληνική κοινότητα άνω των 130.000 ψυχών σε μια ελάχιστη μειονότητα γερόντων:

• Οικονομικός και Ιδιοκτησιακός Στραγγαλισμός: Ο νόμος 2762 του 1935 περί «Βακουφίων», που παρέδωσε τη διαχείριση των μειονοτικών ιδρυμάτων σε Τούρκους επιτρόπους, οδηγώντας στην αρπαγή και δήμευση χιλιάδων ακινήτων (από 12.000 απέμειναν ελάχιστα), καθώς και το διαβόητο Βαρλίκι (Varlık Vergisi) του 1942, ο εξοντωτικός φόρος περιουσίας που οδήγησε τους μειονοτικούς στην οικονομική εξαθλίωση και σε στρατόπεδα καταναγκαστικών έργων (Άσκαλε).

• Η Ισοπέδωση της Αυτονομίας Ίμβρου και Τενέδου: Η πλήρης κατάργηση του καθεστώτος αυτοδιοίκησης των δύο νησιών με τον Νόμο 1151 του 1927, το κλείσιμο των ελληνικών σχολείων, η απαγόρευση της ελληνικής γλώσσας και, αργότερα, το 1964, η εφαρμογή του μυστικού «προγράμματος ερήμωσης» (Eritme Programı – Απόφαση 35) με μαζικές απαλλοτριώσεις κτημάτων σε εξευτελιστικές τιμές, εγκατάσταση στρατιωτικών ταγμάτων και ανοιχτών φυλακών βαρυποινιτών, που μετέτρεψε το 90% του ελληνικού πληθυσμού σε λιγότερο από 1% σήμερα.

• Επαγγελματικό και Κοινωνικό Απαρτχάιντ: Ο Νόμος 2007 του 1932, που απαγόρευσε στους Έλληνες την άσκηση άνω των 30 βασικών επαγγελμάτων (από μουσικούς και φωτογράφους μέχρι ράφτες και πλανόδιους πωλητές), σε συνδυασμό με τις φασιστικού τύπου εκστρατείες «Πολίτη, μίλα Τουρκικά!» (Vatandaş Türkçe konuş), όπου διώκονταν ποινικά για «εξύβριση του Τουρκισμού» όσοι μιλούσαν ελληνικά δημόσια.

• Διωγμός της Παιδείας και της Θρησκείας: Το κλείσιμο 68 ορθόδοξων εκπαιδευτηρίων της Καππαδοκίας ήδη από το 1922, η σταδιακή κατάργηση της ελληνικής γλώσσας στα μειονοτικά σχολεία, η απαγόρευση της πρωινής προσευχής και η επιβολή του μαθήματος «στρατιωτικών» από Τούρκους αξιωματικούς. Η συστηματική υποβάθμιση και ο στραγγαλισμός του Οικουμενικού Πατριαρχείου (άρνηση αναγνώρισης νομικής προσωπικότητας, κλείσιμο πατριαρχικού τυπογραφείου) με αποκορύφωμα τη βίαιη διακοπή λειτουργίας της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης το 1971 και την αρπαγή ναών (Παναγία Καφατιανή).

• Φυσική Εξόντωση και Απελάσεις: Το οργανωμένο από το τουρκικό κράτος και παρακράτος ανθελληνικό Πογκρόμ της 6ης–7ης Σεπτεμβρίου 1955 στην Κωνσταντινούπολη και τη Σμύρνη (20 νεκροί, εκατοντάδες βιασμοί, λεηλασία και καταστροφή 2.600 σπιτιών, 4.340 καταστημάτων, 73 εκκλησιών και 26 σχολείων, σύληση τάφων Πατριαρχών). Ακολούθησαν οι μαζικές απελάσεις του 1964, όπου με τη μονομερή καταγγελία της Ελληνοτουρκικής Συμφωνίας Εμπορίου, 12.000 Έλληνες υπήκοοι (και μαζί τους 48.000 συγγενείς τους, γηγενείς Ρωμιοί της Πόλης) εκδιώχθηκαν μέσα σε λίγες ώρες, επιτρέποντάς τους να πάρουν μαζί τους μόνο μία βαλίτσα 20 κιλών και 20 δολάρια.

Για την Ελλάδα, η Συνθήκη της Λωζάννης παραμένει η αδιαπραγμάτευτη πυξίδα της διεθνούς νομιμότητας. Για την Τουρκία και τα εδώ φερέφωνά της, είναι απλώς ένα κείμενο που το επικαλούνται ad hoc, αφού πρώτα φρόντισαν να το ξεσκίσουν στην πράξη.

• Πηγή: Δελτίο Τύπου BAKEŞ / Ιστορικό και Διπλωματικό Αρχείο ΥΠΕΞ / Συνθήκη Ειρήνης Λωζάννης (1923) Επιμέλεια: Νίκος Αρβανίτης / Συντακτική Ομάδα RodopiPress
•