Η Άγκυρα προκαλεί- Η Αθήνα απαντά: Νέα απόπειρα διεθνοποίησης της Θράκης μέσω του ΟΗΕ

 

 

 

 Νέα απόπειρα διεθνοποίησης για τη Θράκη στον ΟΗΕ: Η Άγκυρα προκαλεί μέσω της ABTTF και η Αθήνα απαντά με το Σύνταγμα και τη Συνθήκη της Λωζάννης

Με το έγγραφο A/HRC/63/NGO/61, το οποίο διανεμήθηκε στις 15 Σεπτεμβρίου 2026 στο πλαίσιο της 63ης συνόδου του Συμβουλίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ, η Ομοσπονδία Τούρκων Δυτικής Θράκης στην Ευρώπη (ABTTF) επαναφέρει στη Γενεύη το τουρκικό αφήγημα περί «θρησκευτικής αυτονομίας» και εκλογής Μουφτήδων στη Θράκη. Η οργάνωση κατηγορεί την Ελλάδα για κρατική παρέμβαση στις Μουφτείες, ζητεί την κατάργηση του νόμου 4964/2022, την αναγνώριση των αυτοαποκαλούμενων «εκλεγμένων Μουφτήδων» και την επικύρωση της Σύμβασης-Πλαίσιο για την Προστασία των Εθνικών Μειονοτήτων. Διευκρινίζεται, ωστόσο, ότι πρόκειται για γραπτή δήλωση μη κυβερνητικής οργάνωσης με ειδικό συμβουλευτικό καθεστώς, η οποία κυκλοφόρησε «όπως υποβλήθηκε» και δεν αποτελεί έκθεση, απόφαση ή επίσημη θέση του ΟΗΕ.

Για ακόμη μία φορά, η Άγκυρα επιχειρεί να μετατρέψει τη μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης σε εργαλείο εξωτερικής πολιτικής. Αυτή τη φορά, το σκηνικό μεταφέρεται στη Γενεύη και στο Συμβούλιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ, με όχημα την ABTTF και τις καταγγελίες της κατά της Ελλάδας για τη λειτουργία των Μουφτειών.

Το μήνυμα που επιχειρείται να περάσει είναι γνωστό: ότι η Ελλάδα δήθεν παραβιάζει τη θρησκευτική ελευθερία της μειονότητας επειδή εφαρμόζει το δικό της θεσμικό πλαίσιο.

Η Αθήνα, όμως, απαντά. Δικαιώματα ναι, εξωτερική κηδεμονία όχι.

Η ΛΩΖΑΝΝΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ «ΕΡΓΑΛΕΙΟ» ΤΗΣ ΑΓΚΥΡΑΣ

Η ελληνική θέση είναι σαφής. Η Συνθήκη της Λωζάννης αναγνωρίζει στη Θράκη μουσουλμανική μειονότητα και δεν προβλέπει ρητά διαδικασία εκλογής Μουφτήδων από τη μειονότητα. Η προσπάθεια να παρουσιαστεί η εκλογή Μουφτή ως δήθεν διεθνώς κατοχυρωμένη υποχρέωση της Ελλάδας αποτελεί πολιτική ερμηνεία και όχι αυτονόητη συνέπεια του κειμένου της Συνθήκης.

Και εδώ βρίσκεται η ουσία.

Ο Μουφτής στη Θράκη δεν είναι απλώς θρησκευτικός λειτουργός. Ο θεσμός διαθέτει και δημόσιες αρμοδιότητες. Άρα, η λειτουργία του συνδέεται άμεσα με το ελληνικό Σύνταγμα, τη νομοθεσία και την έννομη τάξη.

Το ερώτημα είναι απλό. Ποιος αποφασίζει για έναν δημόσιο θεσμό στην Ελλάδα; Η ελληνική Πολιτεία ή η Άγκυρα;

Ο ΝΟΜΟΣ 4964/2022 ΚΑΙ Η «ΚΑΤΑΠΙΕΣΗ» ΠΟΥ Η ΑΘΗΝΑ ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ

Η ABTTF παρουσιάζει τη μεταρρύθμιση του 2022 ως περιορισμό της αυτονομίας της μειονότητας.

Η ελληνική πλευρά δίνει διαφορετική εικόνα. Πρόκειται για θεσμική ρύθμιση της λειτουργίας των Μουφτειών, με κανόνες, διαδικασίες και κρατική εποπτεία, όπως συμβαίνει με τους δημόσιους θεσμούς ενός κράτους δικαίου.

Αυτό που δεν αποδέχεται η Ελλάδα είναι η μετατροπή ενός δημόσιου θεσμού σε πεδίο εξωτερικής πολιτικής επιρροής. Η θρησκευτική ζωή της μειονότητας δεν καταργήθηκε.Τα τεμένη δεν έκλεισαν. Η μουσουλμανική πίστη δεν τέθηκε υπό απαγόρευση. Και αυτή είναι η κρίσιμη διάκριση που η τουρκική επιχειρηματολογία επιχειρεί να θολώσει.

Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ «ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΙΕΣΗ»

Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσεται και η αναφορά της ABTTF στην υπόθεση του Τσινάρ στην Ξάνθη.Η Ομοσπονδία χαρακτηρίζει την καταδικαστική απόφαση ως μορφή πολιτικής πίεσης στη μειονότητα.

Η ελληνική θέση είναι σαφής. Οι δικαστικές αποφάσεις κρίνονται από τη Δικαιοσύνη και προσβάλλονται μέσω των προβλεπόμενων ένδικων μέσων. Η διαφωνία με μια απόφαση είναι θεμιτή.Το να βαφτίζεται όμως κάθε απόφαση που δεν εξυπηρετεί μια συγκεκριμένη πολιτική αφήγηση «δίωξη της μειονότητας» είναι κάτι εντελώς διαφορετικό.

Η ΑΓΚΥΡΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΑΡΙΣΤΑΝΕΙ ΤΟΝ «ΠΡΟΣΤΑΤΗ»

Η εικόνα αυτή γίνεται ακόμη πιο οξύμωρη όταν η Τουρκία εμφανίζεται διεθνώς ως υπερασπιστής των μειονοτικών δικαιωμάτων, την ώρα που η ελληνική πλευρά εξακολουθεί να θέτει ζητήματα για την ελληνική μειονότητα στην Κωνσταντινούπολη, την Ίμβρο και την Τένεδο.

Η Λωζάννη ισχύει και προς τις δύο κατευθύνσεις. Δεν μπορεί να χρησιμοποιείται ως εργαλείο πίεσης μόνο όταν εξυπηρετεί τις τουρκικές διεκδικήσεις.

Η Ελλάδα έχει υποχρέωση να προστατεύει τη θρησκευτική ελευθερία και τα δικαιώματα όλων των πολιτών της. Έχει όμως και την υποχρέωση να διασφαλίζει ότι οι δημόσιοι θεσμοί λειτουργούν σύμφωνα με το Σύνταγμα και τους νόμους.

Η μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης δεν χρειάζεται πολιτικούς προστάτες από την άλλη πλευρά των συνόρων.Χρειάζεται ισονομία, ανάπτυξη, παιδεία, ευκαιρίες και σεβασμό στα δικαιώματά της. Και πάνω απ’ όλα, χρειάζεται να μην μετατρέπεται σε πιόνι μιας ευρύτερης γεωπολιτικής αντιπαράθεσης.

Η Άγκυρα μπορεί να απευθύνεται στη Γενεύη. Η Αθήνα, όμως, απαντά με το Σύνταγμα, τους νόμους και τους θεσμούς.

• Δικαιώματα για όλους, ναι.
• Θρησκευτική ελευθερία, αυτονόητα.
• Εξωτερική κηδεμονία στη Θράκη, όχι.

Η Θράκη είναι αναπόσπαστο κομμάτι της Ελλάδας και οι θεσμοί της ελληνικής Πολιτείας δεν χαράσσονται στα διπλωματικά γραφεία της Άγκυρας.

Πηγή: Διπλωματικό Ρεπορτάζ / Ανάλυση RodopiPress Προέλευση: Γενεύη / Αθήνα / Κομοτηνή

Σχόλιο Σύνταξης:

Η ανακύκλωση καταγγελιών στους διαδρόμους του ΟΗΕ στη Γενεύη δεν αποτελεί έκπληξη αλλά την πάγια, κουραστική συνταγή της Άγκυρας να μετατρέπει τους μουσουλμάνους συμπολίτες μας στη Θράκη σε αναλώσιμα πιόνια της εξωτερικής της πολιτικής. Εδώ, στη Ροδόπη, στην Ξάνθη και στον Έβρο, η καθημερινή πραγματικότητα αποδεικνύει ότι η συνύπαρξη χριστιανών και μουσουλμάνων δεν καθοδηγείται από εξωτερικά κέντρα επιρροής ούτε από παραθεσμικούς μηχανισμούς κηδεμονίας. Οι Έλληνες μουσουλμάνοι απολαμβάνουν πλήρη θρησκευτική ελευθερία, ισονομία και ισοπολιτεία, και αυτό που πραγματικά έχουν ανάγκη είναι ουσιαστική οικονομική ανάπτυξη, ποιοτική εκπαίδευση, σύγχρονες υποδομές και αξιοπρεπείς θέσεις εργασίας στον τόπο τους. Οι δημόσιοι θεσμοί και οι νόμοι της Ελληνικής Δημοκρατίας ισχύουν απαρέγκλιτα για όλους τους πολίτες και δεν τίθενται υπό την έγκριση ούτε των διπλωματικών γραφείων της γείτονος ούτε των εντολοδόχων τους.