Ελληνική αποτροπή και τουρκική προπαγάνδα: Η απάντηση στο ρεπορτάζ Ταχσίν

 

 

Η Ελλάδα δεν χρειάζεται να αποδείξει την πολεμική της βούληση σε έναν τηλεοπτικό ανταποκριτή

Γράφει ο Νίκος Αρβανίτης

Σε πλήρη εξέλιξη βρίσκεται μια συντονισμένη επιχείρηση ψυχολογικού πολέμου και διαστρέβλωσης της πραγματικότητας κατά της αμυντικής θωράκισης και της κοινωνικής συνοχής της Ελλάδας από τα τουρκικά μέσα ενημέρωσης, η οποία εκδηλώνεται τόσο στον έντυπο τύπο της γείτονος όσο και σε προκλητικές τηλεοπτικές μεταδόσεις από την καρδιά της Θράκης: από τη μία πλευρά, το πρωτοσέλιδο της εφημερίδας «Akşam» στοχοποιεί ευθέως τη στρατιωτική συνεργασία Ελλάδας και Ισραήλ κάνοντας λόγο για «προβοκάτσια» στο Αιγαίο, έμμεσο «μήνυμα 12 ναυτικών μιλίων» και επαναφορά του αφηγήματος περί «casus belli», ενώ από την άλλη, σε ζωντανή σύνδεση από την κεντρική πλατεία της Κομοτηνής για την εκπομπή «Satır Arası» του δικτύου A Haber, ο δημοσιογράφος Ιλχάν Ταχσίν επιχείρησε να αποδομήσει το αξιόμαχο των Ενόπλων Δυνάμεων προβάλλοντας γεμάτες καφετέριες και ισχυριζόμενος απαξιωτικά ότι οι πολίτες δεν θα πολεμούσαν ούτε με όπλα, χαρακτηρίζοντας παράλληλα ως «φιάσκο» τις κοινές ασκήσεις με το Ισραήλ και την άσκηση «Μέδουσα» και στοχοποιώντας τα εξοπλιστικά προγράμματα των μαχητικών Rafale και των νέων φρεγατών υπό τον ισχυρισμό περί αντιδράσεων των φορολογουμένων και πλήρους τουρκικού ελέγχου στην περιοχή.

Το ρεπορτάζ του Ιλχάν Ταχσίν, με τις εικόνες των Ελλήνων στις καφετέριες και το συμπέρασμα ότι «αν έδινες σε όλους αυτούς από ένα όπλο, δεν θα πήγαιναν στον πόλεμο», επιχειρεί να μετατρέψει μια καθημερινή εικόνα σε στρατηγικό συμπέρασμα.

Μόνο που η Ελλάδα δεν κρίνεται από το πόσοι πολίτες κάθονται σήμερα σε μια καφετέρια.Κρίνεται από τις Ένοπλες Δυνάμεις της, από την εκπαίδευση και την ετοιμότητά τους, από την αμυντική της οργάνωση, από το ανθρώπινο δυναμικό που μπορεί να κινητοποιήσει και, πάνω απ’ όλα, από την πραγματική βούληση υπεράσπισης της χώρας όταν αυτή απειλείται.

Οι δημοκρατικές κοινωνίες δεν βρίσκονται σε μόνιμη πολεμική κατάσταση. Οι πολίτες εργάζονται, σπουδάζουν, διασκεδάζουν, πηγαίνουν στις καφετέριες και συνεχίζουν τη ζωή τους. Αυτό δεν αποτελεί μέτρο ούτε της στρατιωτικής ετοιμότητας ούτε της αποφασιστικότητας μιας χώρας.

Άλλωστε, στα ρεπορτάζ του αναδεικνύει εκτενώς τις κινήσεις των στρατιωτικών δυνάμεων της Ελλάδας και την εικόνα αποτροπής στο Αιγαίο, δείχνοντας ότι είναι ζητήματα που τον απασχολούν ιδιαίτερα.

Αλλά υπάρχει ένα πολύ πιο απλό ερώτημα για τον κ. Ταχσίν: Σε περίπτωση που πράγματι ξεσπούσε ένας ελληνοτουρκικός πόλεμος, ο ίδιος, ως Έλληνας πολίτης, με ποια πλευρά θα πολεμούσε;

Γιατί η υπηκοότητα και η επαγγελματική του ιδιότητα είναι διαφορετικά πράγματα. Και όταν κάποιος έχει επιλέξει να παρουσιάζει στην τουρκική τηλεόραση την Ελλάδα ως κοινωνία που δήθεν δεν έχει διάθεση να πολεμήσει για την άμυνά της, δικαιούται ο θεατής να γνωρίζει και τη δική του απάντηση σε αυτό το υποθετικό, αλλά καθόλου αθώο, ερώτημα.

Θα υπερασπιζόταν την Ελλάδα εαν χρειαζόταν ή θα θεωρούσε ότι η υποχρέωση υπεράσπισης αφορά μόνο τους άλλους;

Και κάτι ακόμη. Η Ελλάδα δεν έχει ανάγκη να αποδείξει ότι θέλει πόλεμο. Η αποτροπή ακριβώς αυτό σημαίνει. Να μη χρειαστεί να γίνει πόλεμος.

Το ζητούμενο για μια σοβαρή χώρα δεν είναι να γεμίζουν οι καφετέριες με ανθρώπους που κρατούν όπλα. Είναι να γνωρίζει ο αντίπαλος ότι, αν επιχειρήσει να επιβάλει τετελεσμένα, θα συναντήσει οργανωμένη άμυνα.

Οι Έλληνες μπορούν να πίνουν τον καφέ τους.Το ερώτημα είναι αν κάποιος που παρακολουθεί τόσο προσεκτικά τις ελληνικές καφετέριες έχει καταλάβει τι υπάρχει πίσω από αυτές.

Και κυρίως, αν έχει αναρωτηθεί ποτέ τι θα έκανε ο ίδιος όταν ο καφές θα τελείωνε και θα ερχόταν η ώρα των πραγματικών επιλογών.

ΠηγήΠροέλευση Κομοτηνή, Θράκη

Σχόλιο Σύνταξης

Η σύμπτωση της επιθετικής αρθρογραφίας στον τουρκικό τύπο με τα τηλεοπτικά σόου από την κεντρική πλατεία της Κομοτηνής αποκαλύπτει ότι δεν βρισκόμαστε μπροστά σε τυχαία περιστατικά, αλλά σε έναν ενιαίο, άρτια συγχρονισμένο μηχανισμό ψυχολογικού πολέμου, και ο στόχος είναι προφανής: η Άγκυρα πασχίζει να πλήξει το εθνικό φρόνημα και να αποδομήσει την αποτρεπτική ισχύ της Ελλάδας.

Αυτή η απόπειρα γελοιοποίησης του αξιόμαχου των Ενόπλων Δυνάμεων και στοχοποίησης των εξοπλιστικών προγραμμάτων της χώρας, την ώρα μάλιστα που η τουρκική πλευρά εκδηλώνει έντονο εκνευρισμό για τις περιφερειακές στρατηγικές συμμαχίες της Αθήνας, ξεπερνά κάθε όριο δημοσιογραφικής δεοντολογίας.

Για έναν Έλληνα πολίτη που επιλέγει να λειτουργεί ως φερέφωνο τέτοιων αφηγημάτων, το ερώτημα παραμένει αμείλικτο: σε ώρα πραγματικής εθνικής κρίσης, με ποια πλευρά της πατρίδας και της ιστορίας επιλέγει να συνταχθεί;

Στη Θράκη, η ειρηνική καθημερινότητα και η δημοκρατική ομαλότητα δεν αποτελούν τεκμήριο αδυναμίας ή παραίτησης, αλλά την πιο ισχυρή απόδειξη της κοινωνικής μας συνοχής, απέναντι στην οποία οι φθηνές τηλεοπτικές προπαγάνδες και οι απειλές των τουρκικών επιτελείων θα συνεχίσουν να καταρρέουν με πάταγο.