Η «Αλακάρτ» Δικαιοσύνη της Άγκυρας: Τι Αποκρύπτει η Προπαγάνδα για τα Μειονοτικά Βακούφια

 

Η πρόσφατη, ομόφωνη απόφαση-καταδίκη της Τουρκίας από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΔΔΑ) για τον αυθαίρετο αποκλεισμό Ελληνορθόδοξων ιερέων από τα διοικητικά συμβούλια των μειονοτικών ιδρυμάτων της Κωνσταντινούπολης αποτελεί μια ιστορική νομική και ηθική δικαίωση. Το δικαστήριο στο Στρασβούργο αποδόμησε πλήρως το πρόσχημα της «κοσμικής δομής» που επιστράτευσε η Γενική Διεύθυνση Βακουφίων της Τουρκίας, κρίνοντας ότι η Άγκυρα παραβίασε κατάφωρα το δικαίωμα στο συνεταιρίζεσθαι και τη θρησκευτική ελευθερία, δρώντας σε καθεστώς πλήρους απουσίας νομικής βάσης.

Ωστόσο, πριν ακόμη στεγνώσει το μελάνι της απόφασης, γνωστά φερέφωνα της Άγκυρας στη Θράκη έσπευσαν να εργαλειοποιήσουν το γεγονός. Με εμπρηστικά δημοσιεύματα, όπως αυτό του Διευθυντή της εφημερίδας Birlik, İlhan Tahsin, επιχειρείται η κατασκευή ενός παράλογου αφηγήματος που βαφτίζει τη δικαστική ήττα της Τουρκίας σε... «αδικία κατά της Δυτικής Θράκης». Πρόκειται για μια χονδροειδή πολιτική απάτη και μια επιλεκτική ευαισθησία που δεν έχει καμία σχέση με την αληθινή δικαιοσύνη.

Η Ιστορική Πραγματικότητα που «Ξεχνούν» οι Εγκάθετοι

Είναι τουλάχιστον προκλητικό να κουνά το δάχτυλο στην Ελλάδα μια πλευρά που εκπροσωπεί ένα κράτος-συστηματικό παραβάτη των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Όσοι σήμερα εμφανίζονται ως όψιμοι «υπερασπιστές των βακουφίων», αποφεύγουν επιδεικτικά να αναφερθούν στη δραματική ιστορική πραγματικότητα που βίωσε ο Ελληνισμός της Κωνσταντινούπολης:

• Τα Σεπτεμβριανά του 1955 (το οργανωμένο πογκρόμ κατά των ελληνικών περιουσιών και ναών).

• Οι μαζικές και βίαιες απελάσεις του 1964.

• Το αυθαίρετο κλείσιμο της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης.

• Οι καθολικές δημεύσεις και κατασχέσεις των περιουσιών της ελληνικής ομογένειας.

Αυτά δεν ήταν «διοικητικές αστοχίες», αλλά μια συστηματική κρατική πολιτική αφανισμού, που μετέτρεψε μια ακμάζουσα κοινότητα εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων σε μια ελάχιστη μειονότητα λίγων χιλιάδων γερόντων. Αυτή είναι η αληθινή εικόνα της τουρκικής «ευαισθησίας» απέναντι στις μειονότητες.

Η Σύγκριση που Εκθέτει την Προπαγάνδα

Η προσπάθεια εξίσωσης της Κωνσταντινούπολης με τη Θράκη καταρρέει από τα ίδια τα δεδομένα. Ενώ η Ρωμιοσύνη στην Τουρκία οδηγήθηκε στο χείλος της εξαφάνισης, στη Δυτική Θράκη η Μουσουλμανική Μειονότητα ευημερεί, αναπτύσσεται και απολαμβάνει πλήρη ισονομία και ισοπολιτεία, μέσα στο πλαίσιο ενός ευρωπαϊκού κράτους δικαίου.

Τομέας Σύγκρισης	Ελληνική Μειονότητα στην Τουρκία	Μουσουλμανική Μειονότητα στη Θράκη
Πληθυσμιακή Εξέλιξη	Συρρίκνωση από $120.000$ σε λιγότερους από $3.000$ πολίτες.	Σταθερή ανάπτυξη και ευημερία (άνω των $120.000$ πολιτών).
Θρησκευτική Ελευθερία	Αποκλεισμοί ιερέων, κλείσιμο σχολών, γραφειοκρατικός στραγγαλισμός.	Ελεύθερη λειτουργία εκατοντάδων τεμενών, δημόσια αναγνώριση εορτών.
Πολιτική Εκπροσώπηση	Μηδενική δυνατότητα αυτόνομης πολιτικής επιρροής.	Εκλογή μουσουλμάνων βουλευτών, δημάρχων και συμβούλων.
Διαχείριση Περιουσιών	Καθολική δήμευση και εξαφάνιση των ομογενειακών βακουφίων.	Θεσμικές ρυθμίσεις της ελληνικής πολιτείας για εξυγίανση χρεών.

Η Παγίδα της Ορολογίας και το «Διπλό Παιχνίδι» της Άγκυρας

Η εμμονική αναφορά των προξενικών κύκλων σε «τουρκική μειονότητα» στη Θράκη δεν είναι ούτε αθώα ούτε τυχαία. Η Συνθήκη της Λωζάνης αναγνωρίζει ρητά και αποκλειστικά Μουσουλμανική θρησκευτική μειονότητα, η οποία αποτελείται από διαφορετικές συνιστώσες (Πομάκους, Ρομά και τουρκογενείς) με ξεχωριστή ιστορία και πολιτισμικά χαρακτηριστικά.

Η προσπάθεια της Άγκυρας να βαφτίσει συλλήβδην όλους αυτούς τους ανθρώπους ως «Τούρκους» αποτελεί μέρος μιας μακροχρόνιας στρατηγικής εθνικής χειραγώγησης. Είναι η ίδια Άγκυρα που:

1. Εγείρει διαρκώς ζητήματα «αυτοδιοίκησης» για τη μειονότητα στη Ροδόπη και τον Έβρο.

2. Καταδικάζεται την ίδια στιγμή από το ΕΔΔΑ επειδή στερεί από τους δικούς της Ελληνορθόδοξους πολίτες το στοιχειώδες δικαίωμα να διοικούν τα σχολεία και τους ναούς τους.

Η απόλυτη υποκρισία: Όσοι απαιτούν «σεβασμό δικαιωμάτων» από την Αθήνα, σιωπούν προκλητικά για την παράνομη εισβολή και κατοχή στην Κύπρο, για τις διώξεις των Κούρδων, για τους χιλιάδες πολιτικούς κρατουμένους στο εσωτερικό της Τουρκίας και για τη φίμωση του εγχώριου Τύπου.

Συμπέρασμα

Σε ό,τι αφορά τα βακούφια της Θράκης, η ελληνική πολιτεία κινείται πάντα θεσμικά, μέσα σε ένα ευρωπαϊκό νομικό πλαίσιο, επιδιώκοντας τη διαφάνεια και την επίλυση χρόνιων οικονομικών προβλημάτων, μακριά από λογικές πελατειακών εξυπηρετήσεων.

Η Ελλάδα, ως σύγχρονη ευρωπαϊκή δημοκρατία, προφανώς μπορεί και οφείλει να βελτιώνεται διαρκώς. Δεν πρόκειται όμως να δεχθεί μαθήματα δημοκρατίας και ανθρωπίνων δικαιωμάτων από την Άγκυρα και τους εγχώριους μηχανισμούς της. Το Κράτος Δικαίου δεν λειτουργεί αλακάρτ. Η ιστορία δεν παραγράφεται, η αλήθεια δεν παραποιείται και η ενορχηστρωμένη προπαγάνδα δεν μπορεί να βαφτίζεται «αγώνας δικαιωμάτων».

Η ταχύτητα με την οποία οι προξενικοί μηχανισμοί προσπάθησαν να μετατρέψουν μια ξεκάθαρη, ομόφωνη ευρωπαϊκή καταδίκη της Τουρκίας σε «κατηγορώ» εναντίον της Ελλάδας, προκαλεί θυμηδία. Η απόφαση του ΕΔΔΑ ξεσκίζει το πέπλο της δήθεν νομιμότητας της Άγκυρας. Το να επικαλείται ο κ. Tahsin τη «ζυγαριά του Στρασβούργου» για τη Θράκη, όταν η πατρίδα του κατέχει την πρωτοκαθεδρία στις καταδίκες για παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αποτελεί τούνελ πολιτικού παραλογισμού. Η Θράκη αποτελεί υπόδειγμα αρμονικής συμβίωσης και ευρωπαϊκού κεκτημένου, όσο κι αν αυτό ενοχλεί εκείνους που τρέφονται από την τεχνητή ένταση.