Θράκη: Οι Δήμαρχοι της «Υποταγής» και το Τέλος της Θεσμικής Αξιοπρέπειας

20.3.26

Γράφει ο Νίκος Αρβανίτης

Η Θράκη, μια περιοχή όπου κάθε πολιτική κίνηση ζυγίζεται με την ακρίβεια των εθνικών συμβολισμών, βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα επικίνδυνο φαινόμενο: τη διολίσθηση της τοπικής αυτοδιοίκησης σε έναν ιδιότυπο «διαγωνισμό υποτέλειας». Οι πρόσφατες κινήσεις του Δημάρχου Ξάνθης, Στράτου Κοντού, και του Δημάρχου Μαρωνείας-Σαπών, Απόστολου Ιωάννου, συνθέτουν ένα κοινό «Πρωτόκολλο Υποταγής» που απαξιώνει τους επίσημους θεσμούς της Ελληνικής Πολιτείας, ο καθένας με τον δικό του τρόπο.

Δύο Δρόμοι, Ένας Στόχος: Η Απαξίωση της Νόμιμης Μουφτείας

Το φετινό Μπαϊράμι λειτούργησε ως αποκαλυπτήριο μιας στοχευμένης στρατηγικής επιβίωσης, όπου η θεσμική τάξη θυσιάζεται στον βωμό των μικροπολιτικών ισορροπιών:

Η Παθητική Στήριξη του Στράτου Κοντού: Ο Δήμαρχος Ξάνθης μπορεί να μην πέρασε το κατώφλι του Προξενείου, όμως η στάση του υπήρξε εξίσου επιζήμια. Επιλέγοντας την εκκωφαντική απουσία από τη νόμιμη Μουφτεία Ξάνθης, προσέφερε μια «παθητική στήριξη» στην προξενική τακτική. Η άρνησή του να τιμήσει τον νόμιμο Τοποτηρητή Μουφτή, κ. Σοφουάν Σουχέιμπ Ιμάμ, αποτελεί μια έμμεση αλλά σαφή αναγνώριση των παράλληλων δομών, στέλνοντας το μήνυμα ότι η επίσημη θεσμικότητα είναι διαπραγματεύσιμη.
Η Ενεργητική Υποτέλεια του Απόστολου Ιωάννου: Στον αντίποδα, ο Δήμαρχος Μαρωνείας-Σαπών επέλεξε την πλήρη ταύτιση. Όχι μόνο αγνόησε προκλητικά τον νόμιμο Μουφτή Κομοτηνής, αλλά έσπευσε να δηλώσει παρών στη δεξίωση του Προξενείου, συμπλέοντας ανοιχτά με τους τουρκοστραφείς δημάρχους Αρριανών (Ερντέμ Χουσεΐν) και Ιάσμου (Τζανέρ Ιμάμ). Μια κίνηση που μετατρέπει έναν ιστορικό Δήμο σε «δορυφόρο» εξωθεσμικών κέντρων.

Το Παζλ της Διολίσθησης και οι «Εκλεκτοί» Συνεργάτες

Η στάση αυτή δεν είναι τυχαία, αλλά το αποτέλεσμα μιας σειράς διαδοχικών υποχωρήσεων και επιλογής προσώπων που συνδέονται άμεσα με τον προξενικό μηχανισμό:

1. Η Άνωση Φιλοπροξενικών Στελεχών στην Ξάνθη: Ο κ. Στράτος Κοντός έχει παραδώσει ευαίσθητους τομείς διοίκησης σε πρόσωπα που ομνύουν πίστη στην ψευδομουφτεία. Ο διορισμός του Ινάτς Μουσταφά Ογλού (Προέδρου του συλλόγου “Μορφωτικός Πολιτιστικός Σύλλογος Μουσουλμάνων Μακεδονίας-Θράκης”) ως Εντεταλμένου Συμβούλου για θέματα Ρομά, αλλά και η στενή του συνεργασία με τον Αντιδήμαρχο Σιαμπάν Μπαντάκ, ο οποίος συχνά πυκνά εμφανίζεται σε τελετές παρακρατικών δομών, δείχνουν το βάθος της εξάρτησης. Παράλληλα, η ανοιχτή γραμμή με τον Οζάν Αχμέτογλου (Πρόεδρο της Σχολικής Εφορείας του Μειονοτικού Γυμνασίου-Λυκείου) για θέματα εκπαίδευσης, καθιστά τον Δήμο Ξάνθης συνομιλητή του παραϊερατείου.

2. Η Διείσδυση του Συστήματος στον Δήμο Μαρωνείας-Σαπών: Ο κ. Απόστολος Ιωάννου, προσπαθώντας να εξισορροπήσει ενδοπαραταξιακές πιέσεις, έχει αναθέσει θέσεις Αντιδημάρχων σε πρόσωπα με σαφή προξενική κατεύθυνση. Η επιλογή στελεχών που συνδέονται με την παράνομη ΤΕΝΚ (“Τουρκική Νεολαία Κομοτηνής”), αλλά και η συμμετοχή του ίδιου σε εκδηλώσεις της ψευδομουφτείας στον Βάκο πλάι στον Μουσταφά Τράμπα και την ηγεσία του ΚΙΕΦ (DEB), νομιμοποιεί de facto τη δράση του τουρκικού παρακράτους στη Ροδόπη.

Το Ρίσκο της Πολιτικής Σκοπιμότητας

Είναι πλέον ηλίου φαεινότερον ότι οι κκ. Κοντός και Ιωάννου έχουν επιλέξει να μην «ταράξουν τα νερά», φοβούμενοι την απώλεια της μειονοτικής ψήφου. Όμως, αυτή η στάση:

Αποδυναμώνει τους επίσημους θεσμούς, αφήνοντας τους νομοταγείς Έλληνες Μουσουλμάνους εκτεθειμένους στις πιέσεις των ακραίων.
Νομιμοποιεί την αντιποίηση αρχής, επιτρέποντας σε εξωθεσμικά κέντρα να εμφανίζονται ως οι de facto συνομιλητές της τοπικής αυτοδιοίκησης.
Μετατρέπει τους Δήμους σε ομήρους, δημιουργώντας ένα επικίνδυνο προηγούμενο όπου η διοίκηση ακριτικών περιοχών υποτάσσεται σε ξένα κέντρα αποφάσεων για λίγες εκατοντάδες σταυρούς.

Συμπέρασμα: Η Θράκη δεν χρειάζεται δημάρχους που, είτε μέσω της ενεργητικής υποτέλειας είτε μέσω της παθητικής αποδοχής, υπονομεύουν τη θεσμική τάξη. Η περιφρόνηση των νόμιμων Μουφτήδων και η συμπόρευση με στελέχη που υπηρετούν ξένα συμφέροντα δεν είναι πολιτική ελιγμών· είναι μια συνειδητή υποχώρηση που θέτει σε κίνδυνο τα εθνικά συμφέροντα και την κοινωνική συνοχή.