Φερχάτ και Χαρίτσης: Η «Νέα» Αριστερά στην Παγίδα του Πολιτικού Ισλάμ

Ενώ η Δικαιοσύνη διερευνά τις πράξεις του μετά την ιστορική άρση της βουλευτικής του ασυλίας το 2025 και την παραπομπή του σε δίκη τον προσεχή Φεβρουάριο, ο Οζγκιούρ Φερχάτ επιλέγει να κλιμακώσει την αντιθεσμική του δράση. Χρησιμοποιώντας ορολογία που παραπέμπει σε εξωγενή κέντρα αποφάσεων, ο υπόδικος βουλευτής Ροδόπης μιλά ανοιχτά για “βίαιο σφετερισμό” της Μουφτείας, θέτοντας προ των ευθυνών του και τον πρόεδρο της Νέας Αριστεράς, Αλέξη Χαρίτση.

Γράφει ο Νίκος Αρβανίτης

Η πρόσφατη δημόσια τοποθέτηση του βουλευτή Ροδόπης, Οζγκιούρ Φερχάτ, σχετικά με το καθεστώς της Μουφτείας, δεν αποτελεί μια μεμονωμένη πολιτική αστοχία. Μέσα από τη συστηματική καταγραφή των κινήσεών του, αναδύεται ένα προσεκτικά σχεδιασμένο μοτίβο αμφισβήτησης της ελληνικής έννομης τάξης και διολίσθησης προς μια ατζέντα που παραπέμπει ευθέως στις αναθεωρητικές επιδιώξεις του Πολιτικού Ισλάμ και του Τουρκικού Προξενείου στη Θράκη.

1. Η Γλώσσα του Αναθεωρητισμού: «Σφετερισμός» και «Αιχμαλωσία»

Στην ανακοίνωσή του (27/01/2026), ο κ. Φερχάτ επιλέγει να «τορπιλίσει» το θεσμικό πλαίσιο της Μουφτείας χρησιμοποιώντας ορολογία που παραπέμπει σε εμπόλεμη ζώνη. Η χρήση της τουρκικής λέξης «gasp» (βίαιος σφετερισμός) για να περιγράψει τη λειτουργία ενός κρατικού θεσμού, αποτελεί ευθεία προσβολή προς τη δημοκρατική νομιμότητα.

• Το “εύρημα”: Ο βουλευτής δεν ζητά απλώς αλλαγές, αλλά ισχυρίζεται ότι το κράτος «έκλεψε» τον θεσμό από τη μειονότητα.

• Η Στόχευση: Ο όρος «θεσμική αιχμαλωσία» αποσκοπεί στην αποξένωση της μειονότητας από τους επίσημους θεσμούς, καλλιεργώντας ένα αίσθημα «υπόδουλης» κοινότητας μέσα σε μια ευρωπαϊκή δημοκρατία.

2. Το Ιστορικό της Διάβρωσης: Η Στοχοποίηση των Αλεβιτών

Η έρευνα του RodopiPress αναδεικνύει μια πάγια τακτική του κ. Φερχάτ: την προσπάθεια επιβολής μιας μονολιθικής θρησκευτικής ταυτότητας, πλήρως ελεγχόμενης από την Άγκυρα. Η σφοδρή του αντίδραση στην αναγνώριση των Αλεβιτών-Μπεκτασήδων στη Θράκη υπήρξε αποκαλυπτική. Για τον κ. Φερχάτ, κάθε φωνή ετερότητας μέσα στη μειονότητα αποτελεί «απειλή» για το αφήγημα της ενιαίας «τουρκικής» μάζας. Η άρνηση αναγνώρισης των ιδιαίτερων πολιτισμικών χαρακτηριστικών των Πομάκων και των Αλεβιτών αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο της αντιθεσμικής του δράσης.

3. Η Σκιά της Δικαιοσύνης: Η Άρση Ασυλίας του 2025

Δεν πρέπει να λησμονείται ότι ο κ. Φερχάτ είναι ένας βουλευτής που έχει ήδη απασχολήσει τις αρχές για τη συμπεριφορά του. Η άρση της βουλευτικής του ασυλίας τον Απρίλιο του 2025, κατόπιν σοβαρών καταγγελιών, σκιαγραφεί ένα προφίλ πολιτικού που θεωρεί ότι βρίσκεται υπεράνω του νόμου. Η διερευνητική ματιά στα γεγονότα δείχνει ότι η αντιθεσμικότητα δεν περιορίζεται στα λόγια, αλλά επεκτείνεται και σε πράξεις που αμφισβητούν την ισονομία.

4. Η Πολιτική «Στέγη» και οι Ευθύνες Χαρίτση

Το πλέον ανησυχητικό εύρημα της έρευνας αφορά την πολιτική κάλυψη που απολαμβάνει ο κ. Φερχάτ από τη Νέα Αριστερά. Ο πρόεδρος του κόμματος, Αλέξης Χαρίτσης, οφείλει να εξηγήσει στους πολίτες:

• Πώς ένα «νέο» και «προοδευτικό» κόμμα ανέχεται βουλευτή που χρησιμοποιεί ορολογία περί «σφετερισμού» των θεσμών;

• Γιατί η Νέα Αριστερά μετατράπηκε σε πολιτικό «πλυντήριο» για στελέχη που απορρίφθηκαν από άλλους σχηματισμούς λόγω της εξόφθαλμης εξάρτησής τους από το Προξενείο;

Η σιωπή του κ. Χαρίτση απέναντι στην υποταγή του βουλευτή του στο Πολιτικό Ισλάμ, καθιστά την ηγεσία της Νέας Αριστεράς συνυπεύθυνη για τη θεσμική διάβρωση που επιχειρείται στη Ροδόπη.

Συμπέρασμα: Μια «Διαρροή» Αναθεωρητισμού

Η δράση του Οζγκιούρ Φερχάτ λειτουργεί ως ένας «πολιτικός αγωγός» που μεταφέρει τις αναθεωρητικές βλέψεις μιας ξένης δύναμης απευθείας μέσα στο ελληνικό Κοινοβούλιο. Όταν ένας εκλεγμένος αντιπρόσωπος μιλά για «αιχμαλωσία», η δημοκρατία μας οφείλει να απαντήσει με θεσμική αυστηρότητα.

Τα ερωτήματα παραμένουν αμείλικτα:

1. Θα συνεχίσει η Νέα Αριστερά να παρέχει ασυλία σε έναν βουλευτή που αμφισβητεί την ελληνική κυριαρχία στη Θράκη;

2. Ποια είναι η κόκκινη γραμμή του Αλέξη Χαρίτση πριν η «Νέα» Αριστερά ταυτιστεί οριστικά με την παλιά, επικίνδυνη ατζέντα του Προξενείου;