Μέχρι πού φτάνει η ασυδοσία; Όταν η ελληνική δημοκρατία ανέχεται τους αρνητές των συνόρων της
Το βίντεο της ντροπής: Η κυνική ομολογία του Ιλχάν Ταχσίν στο A Haber – Μέχρι πού φτάνει η ασυδοσία;
Πρόκειται για απόσπασμα από εκπομπή του σκληροπυρηνικού τουρκικού τηλεοπτικού δικτύου A Haber, όπου ο Ιλχάν Ταχσίν εμφανίζεται σε ζωντανή σύνδεση να λειτουργεί ξεκάθαρα ως φερέφωνο της τουρκικής αναθεωρητικής πολιτικής.
Υπάρχει μια λεπτή γραμμή που χωρίζει την ελευθερία του λόγου από την εθνική μειοδοσία και την απροκάλυπτη προβοκάτσια. Αυτή τη γραμμή την έχει ξεπεράσει προ πολλού ο Ιλχάν Ταχσίν, ο οποίος, αν και φέρει την ιδιότητα του Έλληνα πολίτη, λειτουργεί ως ο πιο πιστός και θρασύς στρατιώτης της αναθεωρητικής προπαγάνδας της Άγκυρας στη Θράκη.
Στο εν λόγω ρεπορτάζ, με θέμα τον τουρισμό και το συνάλλαγμα που αφήνουν οι Τούρκοι επισκέπτες, ο Ταχσίν αναφέρει το υπέρογκο ποσό του 1 δισεκατομμυρίου ευρώ. Η αποκάλυψη όμως των πραγματικών του προθέσεων έρχεται λίγα δευτερόλεπτα μετά. Στην προσπάθειά του να αναφερθεί στον προορισμό αυτών των τουριστών, του «ξεφεύγει» ο όρος «ελληνικά νησιά» («Yunan adaları»). Η αντίδρασή του είναι άμεση, κυνική και άκρως αποκαλυπτική: διορθώνει τον εαυτό του στον «αέρα», δηλώνοντας με περίσσιο θράσος απέναντι στο τουρκικό πάνελ: «Εγώ δεν χρησιμοποιώ τον όρο “ελληνικά νησιά”, δεν μου αρέσει… Διότι μιλώντας για ελληνικά νησιά, εξάλλου και η Ελλάδα λέει “είναι δικά μου τα νησιά” και όταν εμείς μιλάμε για “ελληνικά νησιά”, το αναγνωρίζουμε».
Το τελευταίο του κατόρθωμα στις οθόνες του τουρκικού δικτύου A Haber ξεπερνά κάθε όριο ανοχής. Το να διορθώνει κανείς τον εαυτό του σε ζωντανή μετάδοση επειδή του «ξέφυγε» η φράση «ελληνικά νησιά», δηλώνοντας προκλητικά ότι δεν του αρέσει αυτός ο όρος γιατί δεν θέλει να αναγνωρίσει την ελληνικότητά τους, δεν είναι απλώς μια γραφική εθνικιστική κορώνα.
Το οπτικό υλικό αποτυπώνει αδιαμφισβήτητα τον Ιλχάν Ταχσίν, ο οποίος φέρει την ιδιότητα του Έλληνα πολίτη, να αρνείται εσκεμμένα και δημόσια την εδαφική κυριαρχία της ίδιας του της χώρας, εξηγώντας μάλιστα και το σκεπτικό του, προκειμένου να μην υπάρξει καμία αμφιβολία για την ταύτισή του με το παραληρηματικό αφήγημα της «Γαλάζιας Πατρίδας».
Το θέατρο του παραλόγου: Ασπίδα τους η Δημοκρατία που πολεμούν
Το πιο εξοργιστικό σε αυτή την ιστορία είναι ο τρόπος με τον οποίο αυτοί οι εγχώριοι εγκάθετοι εκμεταλλεύονται και ξεζουμίζουν τις αρχές της ελευθερίας, της ισονομίας και της δημοκρατίας που τους παρέχει απλόχερα το ελληνικό κράτος. Απολαμβάνουν όλα τα προνόμια ενός Ευρωπαίου πολίτη, κινούνται ελεύθερα, εκδίδουν εφημερίδες, αλλά την ίδια στιγμή χρησιμοποιούν αυτή την ελευθεροτυπία ως δούρειο ίππο για να αμφισβητήσουν τα σύνορά μας.
Δεν είναι η πρώτη φορά. Ξεχνά κανείς τις άθλιες ανταποκρίσεις του από την Κομοτηνή, όπου έβγαζε βίντεο τις γεμάτες καφετέριες για να πείσει το τουρκικό κοινό ότι οι Έλληνες είναι δειλοί και δεν θα πολεμήσουν, χαρακτηρίζοντας «φιάσκο» τις αμυντικές συμμαχίες της χώρας; Αυτή η διαχρονική, στάζουσα χολή δεν είναι δημοσιογραφία. Είναι ψυχολογικός πόλεμος εντός των τειχών.
Σχόλιο Σύνταξης / Η ώρα των ευθυνών: Τι κάνουν οι αρχές;
Τα λόγια περιττεύουν μπροστά στην ωμότητα της εικόνας. Το συγκεκριμένο βίντεο δεν επιδέχεται καμίας απολύτως παρερμηνείας, ούτε χωράει δικαιολογίες περί «γλωσσικού ολισθήματος». Είναι η κυνική, απροκάλυπτη ομολογία ενός ανθρώπου που, ενώ απολαμβάνει τις ελευθερίες και τα δικαιώματα της Ελληνικής Δημοκρατίας, επιλέγει συνειδητά να λειτουργεί ως εμπροσθοφυλακή της τουρκικής προπαγάνδας και του ψυχολογικού πολέμου εναντίον της χώρας μας.
Η δήλωσή του ότι δεν αποκαλεί τα νησιά μας «ελληνικά» επειδή δεν επιθυμεί να αναγνωρίσει την κυριαρχία της Ελλάδας επ’ αυτών, συνιστά ευθεία πρόκληση προς τους θεσμούς, τη Δικαιοσύνη και το ίδιο το Σύνταγμα. Το να στέκεται ένας Έλληνας πολίτης μπροστά στην κάμερα ενός κρατικοδίαιτου τουρκικού καναλιού και να αμφισβητεί τα σύνορα της χώρας του αποτελεί την επιτομή της εθνικής μειοδοσίας.
Το Σύνταγμα της Ελλάδας (Άρθρο 1) ξεκαθαρίζει ότι όλες οι εξουσίες υπάρχουν υπέρ του Έθνους και επιτάσσει πίστη στην Πατρίδα. Ο Ποινικός Κώδικας (Άρθρο 138) τιμωρεί όποιον επιχειρεί να αποσπάσει έδαφος από την επικράτεια. Όταν όμως ένας Έλληνας υπήκοος προβαίνει σε συστηματική, δημόσια και μέσω ξένων τηλεοπτικών δικτύων υπονόμευση της εθνικής ασφάλειας, η σιωπή είναι συνενοχή.
Το ερώτημα πλέον τίθεται επιτακτικά, σκληρά και χωρίς περιστροφές: Τι ακριβώς κάνουν οι δικαστικές και κρατικές αρχές αυτής της χώρας όταν ένας Έλληνας πολίτης αμφισβητεί την ελληνική κυριαρχία στα νησιά; Πότε θα σταματήσει η Αθήνα να παρακολουθεί απαθώς το θράσος να χτυπάει κόκκινο;
Το ντοκουμέντο αυτό πρέπει να σημάνει το οριστικό τέλος της ανεξήγητης θεσμικής ανοχής. Η δημοκρατία δεν σημαίνει αυτοκτονία, ούτε η ανοχή σημαίνει ασυδοσία. Όποιος αρνείται τα σύνορα της Ελλάδας και υποσκάπτει τα εθνικά της συμφέροντα, δεν μπορεί να κρύβεται πίσω από την ελληνική του ταυτότητα μόνο όταν τον βολεύει.
Οι αρμόδιες εισαγγελικές και κρατικές αρχές έχουν πλέον μπροστά τους το απόλυτο πειστήριο της δημόσιας υπονόμευσης της εθνικής μας ακεραιότητας. Η Πολιτεία οφείλει να παρέμβει εδώ και τώρα, υπενθυμίζοντας με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο ότι η ελληνική ιθαγένεια συνεπάγεται την αυτονόητη υποχρέωση σεβασμού προς την Πατρίδα και την αδιαπραγμάτευτη εδαφική της ακεραιότητα.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου